ஒன்றுமில்லை

புராணமெனும் அடிமைச்சங்கிலி
பூட்டபடுகையில் அது புனிதமெனும்
பட்டால் அலங்கரிக்கபடுகின்றது
சங்கிலியின் சலசலப்பே
சாத்திரமென மொழியப்படுகின்றது
புகை வரும் எதுவும் ஊதுபத்தியென
புகட்டபட்ட நிலையில்
கொள்ளிக்கட்டையில் சதை எரிந்தாலும்
கற்பூரமென கண்ணில் ஒத்திக் கொள்வதுதான்

பத்து பழமொழியும்
பாக்கெட்டில் பத்திரமாய் உண்டு
கேட்பவன் அசரும் வரை
கொடுக்க அசதியில்லை
உயரிய சமூகம்
உழைப்பவன் சமூகம் என
வாய்தோரணம் அவிழ்க்கவும் முடியும்
இனமான கோஷங்கள் எழுப்பி
இருப்பவன் கண் கட்டவும் தெரியும்
பிள்ளைக்கு ஊரான் சொத்து
பெரிய அக்காவுக்கு வீடு
சின்ன தங்கைக்கு பெண்ஸ் கார்
மைத்துனனின் ஒன்றுவிட்ட
அத்தைக்கு பதவி
எல்லாம் கொடுத்தாலும்
இன்னமும் நான்
இனமான பொதுவுடமை சிங்கந்தான்
ஏனெனில்

அடிக்கடி பார்க்கின்றேன்
எப்போதும் தெரிகின்றான்
வெறித்த பார்வை உண்டு
அந்நிய வாசனை அதிகமுண்டு
நேற்று இவன் போல் இருந்திருப்பேனோ
நாளை இவன் போல இருப்பேனோ
என்றாவது என்னை போல
இவன் இருக்க விழைவானோ
படபடப்பும் அதில் நுழையும்
பயங்களும் படர ஆரம்பிக்கும் வேளையில்
இடமும் வலமும் மாறி தெரியும் ஆடி
நகரந்து செல்ல வேண்டியதாகின்றது
மீதி உரையாடல் நாளைக்கு

பிடிப்பாய் இருப்பதாய்
சத்தியம் செய்தே பிடி கொடுக்கப்பட்டது
இறுக்கமாய் இருத்தல் நடைமுறையல்லவென
இறுக்கம் சற்று தளர்த்ததப்பட்டது
உறவெனும் கோணங்களின் உரசலில் கொஞ்சம்
உடைந்து போனது பிடி
பொருளின் தேவை கூட பிடியின்
பிடிப்பு இன்னும் தளர்ந்தது
வேட்டியின் நுனி ஒட்டும் உலர் மண்ணாய்
வேடம் பூண்ட பிடிப்பு உண்டு
உதறி போனால் ஒடி போகும் நிலை கொண்டு
மூளையின் மடிப்பில் மறைந்து போனது
நாக்கின் நகர்தலில் அமர்ந்து கொண்டது
இன்னமும் சொல்லிக் கொள்ளதான் ஆசை
கொள்கை வீரன் நாங்களென

நிரந்தரம் தேவைபடுகின்றது
உளவியல் ரீதியில் உள்ளுக்குள்
பரவும் பாதரசமாய் வழுக்குதல்
சுகித்தாலும் நிரந்தரமே நிச்சயமாகின்றது
உறவிலே பொருளிலே நிரந்தரமாய்
நிரந்தரத்தின் தேவை உண்டு
எழுதப்படாத வாக்குறுதிகளின்
எதிர்பார்ப்பு என்றும் உண்டு

மக்களாட்சி போர்வையில்
மன்னனுக்கு மகனாய் இருத்தல் சுகமே
வெறியாயாட்டம் வீரமாகவும் காட்டப்படலாம்
புறநானுறாய் பேசும் புலவர் கொம்பும் சீவலாம்
அதிகாரத்தின் நுனி கொம்பில் வேதாளமாய்
ஆட்டமிடுகையில் வாக்களித்தவன் கிறுக்கனே

வெறியாட்டம் முடித்து இளைப்பாற
மக்கள் கூடத்தின் மத்தியில்
ஒப்பாரி ஒலி கொண்ட இழவு வீட்டின் முதுகேறி
ஒய்யாரமாய் பொன்விழா எடுத்து முதுகும் சொறியலாம்
மாறு வேடமின்றி மன கூச்சமின்றி
மன்னவன் மகனும் பார்வைகூடத்தில்
இருக்கை அமைத்து பார்த்தும் ரசிக்கலாம்
வாழ்க மக்களாட்சி வாழ்க பகுத்தறிவு

சாமான்யனாய் இருத்தலும்
சாக்கடையாய் இருத்தலும் ஒன்றே
வீச்சம் கூடும் போதே நாசிக்கு தெரியும்
கொஞ்சம் மருந்தடித்தால் மறந்து போகும்
செத்தவன் குடும்பத்துக்கு சில்லறை மருந்து

பொன்விழா பெருமையிலும்
கொண்டாட குதூகலத்திலும்
குடும்ப சண்டை இரைச்சலிலும்
எலும்புத்துண்டினை கண்ட மிருகத்தின்
எழுச்சியில் மந்தை இயங்க
காலில் மிதிப்பட்ட சாணி துடைக்கும்
இலாவகத்தில் இறந்தவன் செய்தி
துடைக்கப்படுகின்றது
கரைகளை கண்டு கவலைபடாதீர்கள்
அவை மக்களாட்சி மகாட்சவத்தின் ரேகைகள்

பகுத்தறிவுள்ள பகலவன்
எம்மன்னவன் சொல்வது இதுவே
வாழ்வது மன்னனாய் இருக்கும்
வரை வீழ்பவன் உதிரும் ரோமமே

உலவாயி அழைக்கின்றாள்
ஆவேசமாய் சில நேரமும்
பாசமாய் சில நேரமும்
பசியோடு சில நேரமும்
மாடமாளிகை கூரை கோபுரமுள்ள
வெறும் கல்லான சாமியல்ல அவள்
எங்கள் மக்களின்
கனவு வழி சஞ்சாரியவள்
பூசாரியின் உடுக்கொலியில் அவள்
பேச்சிருக்கும்
எங்கள் வீட்டு உலவாயி
என்றைக்கும் உண்டு எங்களோடு.

உலவாயி கோயிலுக்கு அப்பாதான் தற்போதைய பூசாரி. முன்பு தாத்தா பூசாரியாக இருந்தார். நேற்று அண்ணணோடு பேசும் போது தன் மகளை அவர் உலவாயி என கொஞ்சுவதை பார்த்தேன். பல தலைமுறையாக மக்களின் நம்பிக்கையின் வழி உலவாயி வாழ்ந்து வருகின்றாள். உலவாயி கோயிலுக்கு ஏழெட்டு வருடங்களுக்கு முன் சென்றிருக்கின்றேன். அந்த கோவில் ஒரு ஒடு வாய்ந்த வீடு. வரிசையாக இருக்கும் வீடுகளுக்குள் அதுவும் ஒரு வீடாகதான் இருக்கின்றது. அந்த வீட்டினுள் தீட்டிய ஒவியமாய் உலவாயி உண்டு. சிலை கிடையாது. எங்கள் குலதெய்வம் கல்லுபிலிக்குமே உருவம் கிடையாது. கல்லுபிலிக்கு கூரையையும் கிடையாது. பெரும் பாறை ஒன்றில் எண்ணைய் பூசப்பட்டு அதுவே தெய்வமாய் வழிப்பட படுகின்றது. என் தங்கையின் குலதெய்வ கோயிலுக்கும் சென்றிருக்கின்றேன், அதற்குமே உருவ சிலை கிடையாது. சுவற்றோவியமே உண்டு.

உலவாயி வலிமை வாய்ந்த தெய்வமாக கருதப்படுகின்றாள். உலவாயி தன் தேவைகளை தானே மக்கள் கனவில் வந்து சொல்லி சரி செய்து கொள்கின்றாள். மக்களின் பிரச்சனைக்கும் ஆலோசனை வழங்குகின்றாள். கடவுள் நம்பிக்கை அப்பால் வைத்து விட்டு இருக்கும் எனக்கும், அப்பாவுக்கும் இந்த கனவு வழி உரையாடல் குறித்த பேச்சு வரும். அப்பாவிடம் நம்பிக்கை சார்ந்த பேச்சுகளும், செய்திகளும் நிறைய உண்டு. ஊராரின் நம்பிக்கையில்தான் உலவாயி வாழ்கின்றாள் எனதான் எனக்கு தோன்றுகின்றது.

பயம் இருக்கின்றது
வடிவம் இல்லாமல்
ஆனால் ஆள் முழுதும் இருக்கின்றது
ஆடை போல் போர்த்தபடவில்லை
சதை போல் உள் கட்டப்பட்டிருகிறது

துடிக்கும் இதய தசையின் வலியாய்
வெளிச்சம் வர பயம் தெரிந்தது
சில நொடியில் ஆரம்பித்து
சில மணி நேர தரிசனம்
பிள்ளையின் சிரிப்பும்
தோழியின் தவிப்பும்
பாரமாய் தெரிவதும் அந்நொடி சாத்தியமே
எதுவும் நடக்கலாம் என்ற நிதர்சனம் விளங்க
பயத்தின் துடிப்பும் கூடுகின்றது

வலி போனபின்னும் பயத்தின் நிழல் உண்டு
வந்தவை போனவை பற்றிய கணக்குகளின்
புதிய சமன்பாடுகளில் ஒட்டிக் கொண்டு
பயம் வந்த இந்த மணிகளின் நியாபகம்
அமுதசுரபியின் அன்னம் போல் தொடர்ச்சியாய்
என்னோடு உண்டு

உடைந்து போன ப்ளாஸ்டிக் துண்டிலும்
சிதறி போன உணவு பொருள்களிலும்
பழசாய் போன அட்டை பெட்டிகளிலும்
ரசிக்க வைக்கும் ரசனைகள் ஒளிந்திருப்பதுண்டு
உணவை கசக்கி சட்டையில் பூசி
கண் பார்த்து சிரிக்கும் கவிதைதான்
ரசனை எனக்கு கற்று தருகின்றது